Bir insan daha gitti …
Linux ile maceramın ilk senelerinde tanıştığım. Sonrasında ortak olarak mutlupenguen.org u açtığım, geçen süre zarfında iletişimimizin koptuğu çok iyi bir insanı, Uğur Can KALKAN’ı (UgggU) şubat ayında kaybettik. Aradan 7 ay geçtikten sonra, hayata gözlerini yumduğunu facebooktan öğrenebildim. Bugün yaşasaydı 21 yaşında olacaktı. Ve çeşitli hastalıkları olmasına rağmen bizim gibi sağlıklı insanlardan daha çok çevresine mutluluk saçmaya devam edecekti. İyi olabilmek için bir umut gittiği Bursa’da hastahanede bir enfoksiyona yenik düştü. Öğrendiğimde en soğuk ve en sıcağı aynı anda hissettim. O an, içimde insanlığıyla çok büyük bir sıcaklık, ölümüyle bu dünyaya karşı çok büyük bir soğukluk hissettim. Üzgünüm, anlıyorum sırası gelenin gittiğine. Elbet gideceğiz oraya. Bu dünya fani. Burada bıraktığımız eserlerle anılacağız. Aynı Uğur Can’ın bıraktığı takdir edilesi, insanlığı gibi. İnşallah onun gibi doğru yoldan giden birisi oluruz.
Linux camiası olarak küçüğüz. Fakat birbirimizden haberimiz yok. Uğur Can’ın vefatının duyurulmamasında suçlu benim. Neden iletişimi tekrar sağlamadım ? Neden, bir kere olsun halini hatrını sormadım ? Kendimden utanıyorum … İnsanlığımdan utanıyorum …
Allah rahmet eylesin. Yakınlarına baş sağlığı versin. Mekanı cennet olsun arkadaşımın …
Başın sağolsun, toprağı bol olsun.
“Sanal” alemde devam ettirmeye çalıştığımız arkadaşlıklar ölümle sarsıldığında insanda garip bir duygu oluşuyor. Daha önce başıma gelmişti, hiç karşılaşmadığım bir insanın öldüğünü duyduğumda nasıl hissedeceğimi bilememiştim. Öldüğünü aylar sonra öğrenmiştim yine, uzun zaman girmemesini “ara verdiğine” yorarken. Gerçek yaşamda olduğu “sanal” alemdeki arkadaşlarımızı da arada sırada “dürtmemiz” gerekiyor sanırım.
Sağolun hocam,
Size katılılıyorum. O arkadaşları dürtmek lazım. Yoksa böyle bir durum olduğunda bir pişmanlık ve keşke cümleleri oluşuyor insanda. Biraz daha fazla üzülüyor insan hatırladıkça …